مقام دوم : مقام اهل احسان است كه ايشان را محسنان گويند و اين مرتبهء كسانى بود كه با كمال علم به حليهء عمل متحلى باشند و به فضائلى كه بر شمرديم موصوف . مقام سوم : مقام ابرار بود و ايشان جماعتى باشند كه به اصلاح بلاد و عباد مشغول باشند و سعى ايشان بر تكميل خلق مقصور بود . مقام چهارم : مقام اهل فوز بود كه ايشان را فائزان و مخلصان گويند و نهايت اين مرتبه منزل اتحاد بود و وراى اين نوع انسان را هيچ مقام و منزلت صورت نبندد . اسباب اتصال و استعداد اين منازل به چهار خصلت باشد : اول : حرص و نشاط در طلب . دوم : اقتناى علوم حقيقى و معارف يقينى . سوم : حياد « 1 » از جهل و نقصان قريحتى كه نتيجهء اهمال بود . چهارم : ملازمت سلوك طريق فضايل به حسب طاقت و اين اسباب را اسباب اتصال به حضرت حق خوانند . اسباب انقطاع و اما اسباب انقطاع از آن حضرت كه آن هم چهار بود : اول : سقوطى كه موجب اعراض بود و استهانت به تبعيت لازم آيد . دوم : سقوطى كه مقتضى حجاب بود و استخفاف به تبعيت لازم آيد .

--> ( 1 ) - الحياد : كناره‌گيرى از چيزى - دورى گزيدن از چيزى .